In memoriam Miek Nijkerk-Moussault
J.M. (Miek) Nijkerk-Moussault (1938-2025)
Op 4 september jl. is Miek Nijkerk-Moussault ons ontvallen. Mieke was ruim 50 jaar lid van OTC en sinds 1996 erelid. Onze gedachten gaan uit naar haar kinderen Jojet (OTC-lid), Jan-Maarten en Willem-Jaap (beiden oud-lid) en haar kleinkinderen, onder wie Claire, die actief lid is, en wij wensen hen veel sterkte in deze moeilijke tijd. Miek droeg OTC altijd een warm hart toe en was jarenlang een vast en graag gezien gezicht. Door haar gezondheid was ze de laatste jaren minder vaak aanwezig, maar haar warmte en gezelligheid zullen ons altijd bijblijven.
Dank aan Theo Bollerman, erelid OTC, voor de 'In memoriam' van Miek:
Op donderdag 4 september jl. overleed ons erelid Miek Nijkerk. Voor de Oranje Tennis Club heeft zij in verschillende periodes erg veel betekend. Met haar echtgenoot Fred en hun kinderen Jojet, Jan-Maarten en Willem-Jaap verhuisden zij begin jaren zeventig vanuit Dordrecht naar Den Haag. Ze werden direct lid van de Oranje Tennis Club en Miek werd al snel gevraagd in het bestuur toe te treden, in 1975, als jeugdcommissaris, waardoor Lucie Douwes Dekker veel contact met haar had. Lucie was op dat moment voorzitter van het jeugdbestuur. Lucie: ‘Ik heb dierbare herinneringen aan de geweldige energieke en ondernemende vrouw, die ze was. Altijd bereid om de handen uit de mouwen te steken. Niet zeuren maar doen! Ik kwam in die tijd bijna wekelijks bij de familie Nijkerk over de vloer om met haar te overleggen. Ook in de jaren daarna spraken we regelmatig met elkaar, aangezien we de liefde voor OTC deelden en vaak op één lijn zaten. Ze had een duidelijke uitgesproken mening, wat heel fijn was.’
Vijf jaar lang zat Miek in het bestuur, waarna ze even gas terugnam. Het gezin vroeg al haar aandacht. Maar in 1990 trad ze weer toe tot het bestuur, ditmaal als secretaris, een functie die ze zeven jaar zou bekleden. In die tijd zat ik ook met haar in het bestuur en ik leerde haar daar pas echt goed kennen. Ze leefde mee met alle bestuursleden en ze voelde aan wanneer ze bij moest springen. Sterker nog, als een magneet trok ze alle extra klussen en taken naar zich toe, altijd opgewekt en to the point.
In bestuursvergaderingen kon het wel eens pittig eraan toegaan, want voorzitter Frans Engelenburg en ik hadden de neiging meningsverschillen luid en duidelijk te uiten. Wij gingen eraan voorbij, omdat we de beste maatjes waren, dat anderen ervan konden schrikken. Maar Miek wist dan ogenblikkelijk de boel naar rustig vaarwater te manoeuvreren.
We hadden in die tijd ook bij de Nijkerken hilarische etentjes om de teamgeest te stimuleren.
In 1996 werd Miek onder toejuichingen van alle aanwezigen benoemd tot erelid.
Natuurlijk bleef zij de club met haar kinderen en kleinkinderen volgen zo lang het nog ging.
Wij zullen haar missen. De herinneringen blijven bestaan.
Theo Bollerman
